Με είδε να πλησιάζω από την διάφανη τζαμαρία και πετάχτηκε σαν ελατήριο. Μου άνοιξε την πόρτα, μου είπε να περάσω και αυτό έκανα. Με ρώτησε αν θέλω καφέ και αυτό ήθελα. Με ρώτησε αν θέλω λούσιμο και το ήθελα και αυτό. Μου σκούπισε τα μαλλιά με δύο πετσέτες περισσότερες από αυτές που αντικειμενικά χρειαζόταν το κεφάλι μου για να μη στάζουν τα μαλλιά μου και σκέφτηκα ότι τα μαθηματικά δεν πρέπει να ήταν το δυνατό του μάθημα. Σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να τον κρίνω τόσο αυστηρά, ακόμα δεν γνωριστήκαμε και για να διορθώσω την εικόνα του μέσα μου, παραδέχτηκα ότι θα ήταν ένας αντίπαλος στο πέτρα-ψαλίδι-χαρτί που δε θα ευχόσουν να έχεις.
Μου έδειξε τον δρόμο προς την καρέκλα του κουρέματος, σαν να μου λέει ότι δεν είχα άλλη επιλογή. Όντως, δεν είχα. Είχα πέντε μήνες να κουρεφτώ και φαινόμουν οκτώ μήνες ακούρεφτος. Δεν ξέρω τι μπορεί να συνέβη με τα μαλλιά μου, αλλά είχα τις εκδοχές μου. Το νέο σαμπουάν που υποσχόταν ενίσχυση της ρίζας και μαλλιά μέχρι τον κώλο για καραφλούς είτε εκείνη την γερμανική πίτσα από τα Lidl με την βιολογική ντομάτα. Στο πίσω μέρος της συσκευασίας, είχε μια φωτογραφία από τη φάρμα με τους παραγωγούς σε παράθεση, οι οποίοι έφερναν περισσότερο σε power metal μπάντα του 80′ παρά αγρότες. Άτιμη βιολογική ντομάτα, εσύ φταις για την αφάνα μου.
Έτσι λοιπόν, το είχα πάρει απόφαση και δεν υπήρχε γυρισμός. Ειδικά τώρα που είχα ήδη λουστεί, πιει καφέ και χρησιμοποιήσει τρεις ολόκληρες πετσέτες. Αποφάσισα να συνεχίσω να είμαι καταδεκτικός και συνεργάσιμος για να τελειώνουμε γρήγορα. Η πρώτη φορά που απάντησα με διαφορετικό τρόπο από νεύμα ή ένα απλό “ναι” ήταν όταν με ρώτησε πως τα θέλω. Αν ακόμα και σε αυτήν την ερώτηση, είχα την δυνατότητα να απαντήσω με ένα απλό ναι, θα το έκανα. Αλλά δεν γινόταν. Πονηρός ο βλάχος, δηλαδή ο κομμωτής. Και του είπα πως τα θέλω. Με τόνο αυστηρό που δεν άφηνε περιθώρια για παρεξηγήσεις ή ασάφειες του είπα ότι τα θέλω “έτσι ακριβώς”. Έτσι ακριβώς τα θέλω. Ή βασικά έτσι. Δηλαδή, θα μπορούσες να τα κάνεις και έτσι. Μωρέ, δεν τα κάνεις και έτσι; Τέλωσπαντων, κάντα όπως θες, μόνο κάνε γρήγορα.
Η απάντηση μου τον έβαλε σε κίνηση, το κεφάλι μου εκεί – τα ψαλίδια παντού και οι τρίχες να πετάγονται όπως πετάγονταν τα φύλλα των θάμνων που κούρευε ο Ψαλιδοχέρης. Ταυτόχρονα, τον έβλεπα αρκετά άνετο και με αυτοπεποίθηση, αλλά οι λεπίδες εκεί να περνάνε με κόκκινο το φανάρι στη διασταύρωση τρίχες με κρανίο. Δεν είπα κάτι, τον εμπιστεύτηκα, το άφησα να συμβεί, έχω ευθύνη. Σε μια στροφή που τα ψαλίδια βάρεσαν υποστροφή και τα αμορτισέρ έλιωσαν στο οδόστρωμα, άκουσα το αυτί μου να μου λέει “προσοχή, μαλάκας”, με τρύπησε ο κερατάς!
Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας. Το τραύμα επιφανειακό, το σοκ όμως τραυματικό και η ψυχραιμία στα πατώματα να κάνει παρέα με τις λατρεμένες μου, βιολογικά θρεμμένες τρίχες. Για να αποφύγω να τον στραγγαλίσω με τέταρτη πετσέτα, έφυγα κακήν κακώς, με μισό κεφάλι κουρεμένο και μισό κεφάλι ακούρεφτο. Μοιάζω σαν να έχω βγει από εκείνη την ταινία με τον Ψάλτη, μόνο που περισσότερο μοιάζω με τη Φίνου με την μοϊκάνα. Τουλάχιστον γλύτωσα από τα χέρια του Ψαλιδοχέρη.
