Προχώρησα λίγο περισσότερο. Καμία αλλαγή. Δηλαδή, κανείς πουθενά. Εκεί που πάντα και από πάντα υπήρχε μια παραλία γεμάτη με κόσμο, τώρα δεν ήταν κανείς. Οι άνθρωποι έφυγαν και πήραν μαζί τους τις φωνές τους και την φασαρία τους και άφησαν μια ενοχλητική, κολλώδη ησυχία πάνω στην αμμουδιά να έρπεται μέχρι και μένα, τον τελευταίο επιζώντα από το ολοκαύτωμα. Γιατί το θέαμα είναι τόσο ασυνήθιστο, σαν κάτι τρομερό να έγινε όσο κοιμόμουν και όχι απλά σαν ο κόσμος φέτος να είπε με μια φωνή βουνό στο δίλημμα θάλασσα ή θάλασσα. Σκέφτομαι..
Η κρίση. Η κρίση άλλαξε τη διάθεση, περιόρισε το έξω και με άδεια τσέπη, τα μπάνια του λαού μεταφέρθηκαν στην μπανιέρα, όπου η οικογένεια μπαίνει όλη μαζί για οικονομία. Γιατί να δώσεις τα 4 ευρώ της ξαπλώστρας όταν υπάρχει το ράντζο με την ανάκλιση, γιατί να γεμίσεις το ρεζερβουάρ με πολύτιμη βενζίνη όταν υπάρχει η κρύα ντουζιέρα να σε πάει ταξίδια μακρινά. Και να φύγαν όλοι όμως; Δύσκολο. Προχωράω.
Τρομακρατικό χτύπημα. Πέρα από την τσέπη και στο θέρετρο. Καμικάζι τρομοκράτες με μαγιό που εκρήγνυνται επιτέθηκαν ενάντια στο δυτικό πολιτισμό για να τους τιμωρήσουν για την εμμονή με τις επίγειες απολαύσεις. Πιο πιστευτό, είναι και της μόδας. Ψάχνω πια για πτώματα, όχι για ανθρώπους, με ελπίδα να ανακαλύψω τον τελευταίο επιζώντα και να τον πάρω να πάμε για μια βουτιά. Τζίφος. Κανείς επιζών. Ή δεν έγινε τρομοκρατική επίθεση.
Χελώνα Καρέτα-Καρέτα. Η’ Μονάχους-Μονάχους ή οτιδήποτε με ίδιο διπλό όνομα που χωρίζεται με μια παύλα. Η Greenpeace εκκένωσε την παραλία γιατί οι χελωνίτσες αποφάσισαν φέτος να προσαράξουν εδώ και οι λουόμενοι εκδιώχθηκαν για να προσαράξουν και αυτοί αλλού. Ψάχνω πατημασιές, ψάχνω σημάδια, έστω και κανά αυγουλάκι να ξεπροβάλλει από την άμμο, αλλά φευ, άφαντο το χελωνονιντζάκι.
Επίθεση καρχαρία. Σε αυτά τα νερά δύσκολο, αλλά εκείνο το άρθρο για τα υπόγεια ρεύματα της Μεσογείου και την σχέση με την βιοποικιλότητα δε θα το απέκλειε. Άρα ούτε και εγώ. Ο καρχαρίας -μπα δεν θα ήταν μόνο ένας- οι καρχαρίες εμφανίστηκαν από το πουθενά και πέρασαν τους λουόμενους για λαχταριστά μεζεδάκια. Έτσι απλά; Ναι. Το ντοκιμαντέρ του Ντισκάβερι έλεγε ότι ο καρχαρίας δεν βλέπει την τύφλα του, αλλά η μύτη του διαισθάνεται τον μεζέ από χιλιόμετρο. Και βέβαια και μακελειό να μην έγινε, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν καρχαρίες. Ένα πτερύγιο φτάνει για να γίνει πανικός, ένας να φωνάξει «καρχαρίας» και εκκενώνεται η παραλία. Αν το πτερύγιο ήταν καρχαρία και όχι κάποιος φαρσέρ, το βλέπουμε στο σήκουελ. Αν και συνήθως αρχικά είναι φαρσέρ και μετά που εφησυχάζονται όλοι γίνεται το μακελειό.
Μαρέσει αυτό το σενάριο και ψάχνω για ταμπέλα να προειδοποιεί για καρχαρίες. Αλλά ακόμα και ένα σπασμένο πτερύγιο μου αρκεί. Ακόμα και ένα σκισμένο βατραχοπέδιλο ικανοποιεί την δίψα μου. Βρίσκω δύο σαγιονάρες και οι αισθήσεις μου οξύνονται. Τι να σημαίνει άραγε; Άκυρο, οι δικές μου είναι και τις ξέχασα λίγο πριν. Είμαι πανικόβλητος. Κοιτάζω στο πέλαγος για περιφερόμενα πτερύγια στο βάθος. Η όραση μου είναι σαν καρχαρία και δεν φτάνει. Η μύτη μου πάλι σαν ανθρώπου οπότε και πάλι τζίφος. Διψάω, θέλω νερό. Λυγίζω. Πρέπει να μάθω τι έγινε. Τηλέφωνο. Η μάνα μου. Ζει. Καλό αυτό. Τι θέλει; “Μιχάλη, δεν πιστεύω να πήγες σε αυτή την παραλία που βρήκανε τις προάλλες αρσένιο, ε;…” Πήγα ρε μάνα, πήγα που να μην πήγαινα.
