Κείμενο που ανεβάζω για… αρχειακούς λόγους και το οποίο δημοσιεύτηκε στο αυγουστιάτικο τεύχος της Monitor. Μέσα Σεπτέμβρη, ως timing είναι μάλλον λίγο παράταιρο, παρόλα αυτά οι καλοπροαίρετοι μπορούν να σκεφτούν ότι είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο ανάγνωσμα για να μην σας βρει το… επόμενο καλοκαίρι απροετοίμαστους.
Από τα Σαγόνια του Καρχαρία, μέχρι το The Beach και από το Σαββατοκύριακο στου Μπέρνι μέχρι το Απέραντο Γαλάζιο, οι καλοκαιρινές ταινίες έχουν πάντα τον τρόπο να τραβάνε τα βλέμματα, είτε αυτό είναι επειδή ένα γιγάντιο πτερύγιο καρχαρία μόλις ξεπρόβαλλε εκεί που πλατσουρίζουν τα γυναικόπαιδα, είτε γιατί η άμμος και η θάλασσα ακόμα και στην κινηματογράφηση τους έχουν τον τρόπο τους να μας τραβάνε. Επιχειρήσαμε ένα μίνι-αφιέρωμα σε αυτό που λέγεται “καλοκαιρινές ταινίες”, αλλά κάνοντας ένα βήμα παρακάτω, συμπεριλάβαμε και ταινίες των οποίων ο τίτλος είναι και καλοκαιρινός, αλλά και παραπλανητικός.
The Beach (2000)
Κατά πολλούς, η απόλυτη καλοκαιρινή ταινία. Γυρισμένη στις εκπληκτικές παραλίες της Ταϊλάνδης, η φυσική ομορφιά που είναι και το φόντο της ταινίας, ώρες ώρες σε υπερβαίνει. Ένας Λεονάρντο ντι Κάπριο όχι σε ρόλο πιλότου και γενικότερου γαμάω, αλλά σε εκείνο ταξιδευτή και εμπειριών συλλέκτη, σε μια ταινία που περισσότερο φέρνει σε θρίλερ παρά σε οτιδήποτε άλλο, καθώς πολλά πλάνα είναι νυκτός με την πυκνή βλάστηση να εντείνει το μυστήριο, αλλά να κρύβει και την συνοχή ώρες ώρες. Αμφιλεγόμενες οι κριτικές για την ταινία του Ντάνι Ντόιλ, αλλά σίγουρα μια ταινία τις εικόνες της οποίας δεν ξεχνάς εύκολα.
Le grand Bleu (1988)
Απέραντο γαλάζιο, όνομα και πράγμα. Ατέλειωτα υποβρύχια πλάνα και καταγάλανα νερά, να τα πιεις στο ποτήρι, με την ονειρική ταινία του Λικ Μπεσόν να έχει ελληνικό άρωμα, καθώς τα περισσότερα πλάνα έγιναν στην παραλία της Αγίας Άννας στην Αμοργό. Τα στοιχεία θρίλερ και η μυστηριώδης πλοκή δεν λείπουν και εδώ, με τον βυθό να δένει εξαιρετικά τις εσωτερικές εντάσεις της ταινίες. Ναι και ένας Ζαν Ρενό, όσο ακόμα έκανε καλές ταινίες.
Jaws (1975)
Η ταινία που άλλαξε πολλά στον κινηματογραφικό χάρτη, αλλά κυρίως έβαλε τον κόσμο ασυναίσθητα να ψάχνει για ..περιπλανόμενα πτερύγια, πριν μπει για την καθιερωμένη βουτιά. Μεγάλη στιγμή του Σπίλμπεργκ με πλάνα που απογείωσαν το σασπένς, χωρίς ουσιαστικά να δούμε και πολύ από καρχαρία, με τα ειδικά εφέ να φτάνουν και να περισσεύουν για να ανασηκώνεσαι από το κάθισμα την ώρα που την βλέπεις και ας μην είναι η πρώτη φορά.
Weekend at Bernie’s (1989)
Σπουδαίο το εύρημα και σπαρταριστή η κινηματογράφιση του, με τον Μπέρνι να είναι ένας τύπος που τα έχει κακαρώσει, ενώ δεν έπρεπε με τους πρωταγωνιστές να τον περιφέρουν παντού σαν να μην τρέχει τίποτα. Αξέχαστο το χαμογελαστό λουκ του Μπέρνι που θυμίζει περισσότερο υπνοβάτη παρά κακαρωμένο τύπο, με την ταινία να είναι έχει κάποιες στιγμές κλασικές που βγάζουν γέλιο ακόμα και σήμερα.. Αθάνατα 80′s!
The Party (1968)
Όχι η τυπικότερη των καλοκαιρινών ταινιών, αλλά μια ταινία που θα βρεις σε κάθε καλοκαιρινή λίστα αλλά και σε κάθε λίστα η οποία απαριθμεί κλασικές κωμωδίες και συνήθως μάλιστα στο νο.1. Σαφέστατα, όχι άδικα, καθώς το one-man show του Πίτερ Σέλερς δεν έχει προηγούμενο. Η ταινία είναι ένα rollercoaster από αστεία gags τα οποία ξεκινούν την στιγμή που ο Σέλερς χτυπάει το κουδούνι για να μπει στο πάρτι, το οποίο εν τέλει καταφέρνει να κάνει άνω κάτω, σε μια κωμωδία γυρισμένη το 68′ που δεν χάνει και σήμερα ούτε στιγμή από τη μαγεία της. Καλοκαιρινή; Ας πούμε υπέρ του δέοντως δροσερή…
Wedding Crashers (2005)
Καλοκαίρι μπορεί να είναι κυρίως μπάνια, παραλίες και αμμουδιά, αλλά είναι επίσης και μια εποχή που περισσότερο από τις άλλες, οι άνθρωποι έρχονται εις γάμου κοινωνία. Παντρεύονται ρε παιδάκι μου με την απολαυστική κωμωδία να εξιστορεί τις ιστορίες δύο αντρών που λατρεύουν να πηγαίνουν στους γάμους για να “χτυπάνε γκομενάκια”, έχοντας προετοιμάσει στην εντέλεια το ρόλο τους.
500 Days of Summer (2009)
Όπου Summer όχι η εποχή, αλλά το αντικείμενο του πόθου του Τομ, ο οποίος έχει δαγκώσει για τα καλά τη λαμαρίνα, χωρίς όμως να παίρνει και την αντίστοιχη ανταπόκριση. Μια εξαιρετική ρομαντική κομεντί, η οποία καταφέρνει να είναι χαριτωμένη, αλλά όχι χαζοχαρούμενη, ενώ δίνει και λίγη τροφή για σκέψη, ειδικά προς το τέλος.
Le Mempris (1963)
Όχι μόνο για το γεγονός ότι η ταινία αποτελεί μια αρχαιοελληνικού μοτίβου τραγωδία από τα μάτια του σπουδαίου Γκοντάρ, αλλά ούτε και για την εναρκτήρια σεκάνς με το γυμνό σώμα της Μπριζίντ Μπαρντό. Η εξαιρετική αυτή ταινία των πολλών συμβολισμών είναι ταυτόχρονα και εξαιρετικής ομορφιάς, με τα πλάνα στο Κάπρι (ως άλλη Ιθάκη;) να είναι ακόμα πιο όμορφα και από την Μπαρντό. Όχι η τυπικότερη των καλοκαιρινών ταινιών, αλλά σίγουρα η πιο αισθαντική.
