Είχα τις προάλλες ένα [ατύχημα] και δεν είμαι εδώ. Φυσικά, δεν μπορώ να μην ανανεώσω το ημερολόγιό μου ακόμα και από το υπερπέραν, γιατί η συνήθεια τελικά είναι δυνατότερη και από το [θάνατο]. Έτσι ξεκίνησε και εκείνη η μέρα, η τελευταία. Άλλη μια πτήση [ρουτίνας], να κοιτάω έξω από το παράθυρο τον κόσμο με μάτια κλινικά ανήμπορα να παρατηρήσουν ή να εκτιμήσουν το διαφορετικό. Το organiser στα χέρια [δηλαδή στα μάτια] με τις δουλειές που με περιμένουν μόλις προσγειωθώ και αν όλα γίνουν στην ώρα τους, χωρίς κενά [αέρος] και εξωγενείς παράγοντες, το πρόγραμμα θα βγει. Ζηλεύω τις μηχανές.
[08.54: Ανατάραξη] Δεν με απασχολεί, είναι τυπικές σε τέτοια ταξίδια και αυτή μάλλον ήταν η γνωστή ανατάραξη των 8.55, πάντα στην ώρα της. [σκέψη] O μισθός μου άραγε θα είναι στην ώρα του; Οι υπερωρίες μου πάντως θα είναι σίγουρα στην ώρα τους και απλήρωτες. [αστείο] Αν προσπαθήσεις περισσότερο και δουλέψεις περισσότερο θα έχεις την χαρά να μας βγάλεις από την κρίση”. [ποιος, εγώ;] 09.01: Ξανά ανατάραξη. [Μαλακία] Αντί να γράψω στο organiser “16.30 συνάντηση”, έγραψα “16.39 συνάρτηση”. Τα φώτα κλείνουν, ακούγονται φωνές, μάσκες πετάγονται, βγάζω και εγώ την δικιά μου. Πέφτουμε.
[09.44: Πρόσκρουση] Βουή. Φαντάζομαι φωνές αλλά δεν τις ακούω. Επιπλέω, αλλά με δυσκολία. Έχω ξεχάσει κάθε συνάντηση, κάθε organiser, κάθε “κάθε” έχει διαγραφεί κάθε-τα, μαζί με την πτώση μου στο νερό. Κάτι τόσο ισχυρό χρειαζόταν για να δω με νέα μάτια. 10.58: Επιπλέω, αλλά σε δύο ώρες θα έχω παραδοθεί αγαπητό μου ημερολόγιο. Σε πέντε ήρθαν τελικά τα σωστικά συνεργεία και συνέλλεξαν νεκρούς και νεκροζώντανους από τα συντρίμμια. Δύο θα γλυτώσουν, εγώ όχι. Στην εφημερίδα θα το προσπεράσεις, όπως κάνεις με όλα τα νέα της ημέρας, για να κάνεις χώρο για τα αυριανά.
Μερικές φορές νιώθουμε πως μόνο με κάτι μεγάλο, απρόβλεπτο, συνταρακτικό, μπορούμε να δούμε τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία. Πως η ζωή τρέχει τόσο γρήγορα που εμείς μόνο να προφτάσουμε μπορούμε και όχι να ηγηθούμε, πάντα τελευταίοι και καταϊδρωμένοι τρέχοντας να προλάβουμε το τελευταίο βαγόνι.
Ξύπνημα στις 7, δουλειά μέχρι τις 6, σκουός στις 7, δείπνο στις 9. Τι μπορεί να πάει στραβά; Τι μπορεί να πάει σωστά;
O χρόνος περνάει, εσύ δεν ζεις, αλλά διεκπεραιώνεις. Υποθέσεις, δουλειές, υποχρεώσεις, άλλη μια μέρα ξεκινά και το άδειο κουτί δίπλα στο πρόγραμμα σου πρέπει να έχει πιο πολλά τικ από τακ, ώστε η ψυχική σου ηρεμία να είναι τικ-αρισμένη για το παιχνίδι του σκουός.
Και στην τελική: γιατί σκουός; Γιατί το είδες στην TV και ένιωσες ότι ταιριάζει με το [lifestyle] σου. Πια όλα ταιριάζουν σε κάτι. Τα παπούτσια με τα παντελόνια σου, η δουλειά με τις συνήθειες σου, το organiser με το χαρτοφύλακα και εσύ με τα [κριτσίνια διαίτης] που σε κάνουν να νιώθουν σαν να βγήκες από διαφήμιση που ακριβοπληρώθηκε για να μπει στο [prime time]. Λίγο μετά την διαφήμιση με το τραπεζικό δάνειο που μπορείς να αποπληρώσεις ακόμα και από την κόλαση, λίγο πριν από την διαφήμιση με την σέξι αεροσυνοδό.
Το πρόσωπό της είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτηκες λίγο πριν τα κακαρώσεις [και όχι τη ζωή που άφηνες καθημερινά να περνάει μπροστά από τα μάτια σου]. Σου έκλεισε πονηρά το μάτι λίγο πριν την πτήση, σε κέρασε καφέ γλυκό που σε ζέστανε και στο χαρτομάντιλο έγραψε το τηλέφωνο της. Θα το χρησιμοποιήσεις σίγουρα. Αρκεί να βρεθεί ένα κενό. Ένα κενό αέρος.
Monitor #34
