Ο κλώνος επιστρέφει σπίτι

720x0_95_3_c_FFFFFF_b0935f6bb427531b884713bcfa1dd81e

Προθέρμανα το φούρνο στους 220 βαθμούς και έβαλα την ανάμνηση 384γ4 να ψηθεί. Έβαλα τα πλαστικά μου γάντια και την έβγαλα τοποθετώντας τη σε ένα αλουμινόχαρτο. Έκαιγε. Την τύλιξα και την έσπρωξα μέχρι την πόρτα. Έπειτα, μέχρι το δρόμο με το πόδι μου. Την έδεσα με ένα σχοινί από μια γωνία του αυτοκινήτου και την έσυρα μέχρι το λιμάνι. Πάρκαρα το αυτοκίνητο στο γκαράζ του πλοίου χωρίς να βγω και πήρα ένα ύπνο στο τιμόνι. Το πρωί βγήκα από το πλοίο και οδήγησα μέχρι το αεροδρόμιο. Έκοψα εισιτήριο και για τους δύο και την τοποθέτησα σε συρμάτινο κλουβί στο διπλανό κάθισμα. Ο επιβάτης του 24F με ρώτησε αν θα γαβγίσει. Του είπα να κάνει ησυχία γιατί τώρα κοιμάται. Απογειωθήκαμε στις 9 το πρωί, προσγειωθήκαμε στις 10. Του Νοέμβρη. Στον Άρη δεν είχε ατμόσφαιρα, αλλά η ουρά στο ταχυδρομείο ήταν μεγάλη. Έβλεπες ανθρώπους από όλες τις χώρες της Γης να έχουν έρθει ως εδώ με ένα κοινό σκοπό, να χρησιμοποιήσουν την νέα καινοτόμο διαπλανητική υπηρεσία αποστολής δεμάτων, μέσω της οποίας μπορούσες να στείλεις κάτι άυλο όπως μια επίπονη ανάμνηση και να πάρεις γραπτή εγγύηση ότι αυτή θα καταστραφεί δια παντώς. Αυτό προϋπόθετε μια συγκεκριμένη διαδικασία. Για να αποφευχθούν κοσμικές παραδοξότητες και χρονικά ασυνεχές, αλλά κυρίως για αποφυγή εκτεταμένων σιωπών και ανεπιθύμητων αμηχανιών σε συζητήσεις με οικεία πρόσωπα, θα έπρεπε αρχικά η επιθυμητή, δηλαδή η ανεπιθύμητη, ανάμνηση να καταγραφεί και να ταξινομηθεί στο εκάστοτε τοπικό ληξιαρχείο Σκέψεων, Ιδεών και Αναμνήσεων παίρνοντας μοναδικό σειριακό αριθμό. Στη συνέχεια, να θερμανθεί στους 220 βαθμούς ακριβώς σε οικιακό φούρνο, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα και στη συνέχεια να τοποθετηθεί σε πυρίμαχο υλικό ή σκεύος για αντοχή στις κακουχίες και τις απαιτήσεις του διαπλανητικού ταξιδιού εν όψει. Με την άφιξη στη διαστημική βάση της νεόδμητης αποικίας στον Άρη, ο αποστολέας θα έπρεπε να την παραδώσει στο γκισέ του τοπικού ταχυδρομείου. Όλες οι υπό διωγμόν αναμνήσεις, θα στοιβάζονταν προσεκτικά σε ειδικές μίνι κάψουλες φτιαγμένες από ένα ειδικό νανοϋλικό που βρέθηκε στα έγκατα του κόκκινου πλανήτη και το οποίο παρουσίαζε την μοναδική ιδιότητα να αντιγράφει τη μορφή του περιεχομένου του με αποτέλεσμα να μπορεί σε αντίθεση με τους περιορισμούς της ύλης να ταξιδέψει μεγάλες κοσμικές αποστάσεις σε ανύποπτο χρόνο. Γιαυτό όλες οι αναμνήσεις τοποθετούνταν χωρίς κάποιο περιτύλιγμα, ατόφιες και γυμνές όπως γεννήθηκαν, για το τελευταίο ταξίδι. Κανείς δεν ξέρει τι συνέβαινε ή τι θα μπορούσε να συμβεί όταν όλες αυτές οι αναμνήσεις ακούμπαγαν τα γυμνά τους κορμιά η μια πάνω στην άλλη. Αν μια ανάμνηση είναι μόνο παρασιτική ή αν μπορεί να ευδοκιμήσει και γυμνή χωρίς ναναι ντυμένη στο δέρμα του ξενιστή της. Ή αν και μετά την απεμπλοκή από αυτόν, θα μπορούσε να ζήσει αυτούσια σε κάποιο κομμάτι του κοσμικού χάρτη, σε κάποιο αόρατο νεκροταφείο μαζί με αναρίθμητες άλλες, χωρίς να εκπέμπει, αλλά υπάρχοντας εν αγνοία του απαλλαγμένου ξενιστή, παρακολουθώντας αλλά μη μπορώντας να επέμβει την ώρα που εκείνος με βάση την προβλεπόμενη διαδικασία θα την αντικαθιστούσε με κάποια μη τοξική, πιο αλαφροσήμαντη για να πάρει πίσω. Η επίπονη μνήμη ενός προσώπου κινείται γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός προς τον ορίζοντα γεγονότων μιας μαύρης τρύπας την ώρα που ο παλιός της κάτοχος την αντικαθιστά με την ανάμνηση ενός γαργαλήματος στις πατούσες από τον γονιό κατά την βρεφική ηλικία. Μια τραυματική παιδική εμπειρία σε λίγο πάει για ύπνο και στη θέση της ξυπνάει η μαρτυρία ενός τυχαίου ροχαλητού. Η νέα σύνθεση της μνήμης είναι πια έτοιμη. Αποθηκεύεται ώστε να μπορεί να επαναφορτωθεί στη συνειδητότητα του ξενιστή όπως ένας υπολογιστής που δημιουργεί ένα σημείο επαναφοράς στο οποίο μπορεί να γυρίσει μετά την προσβολή από κάποιο ιό. Ο κλώνος επιστρέφει σπίτι.

 

ιστορία σε πρώτο απρόσωπο

1781366b65180657ad5448f574858f8d

σκόνταφταν τα λόγια και έπεφταν και όσο οι λέξεις δεν έβγαιναν, τα γόνατα μάτωναν και όσο οι λέξεις δεν σε έβρισκαν στην άλλη γραμμή, το δέρμα σκιζόταν πάνω στο οδόστρωμα, εκεί που μετά από 30 μέτρα που παραπατούσα χωρίς να μπορώ να σηκωθώ, λύγισα και έπεσα. ο μπελμοντό στο α μπου ντε σουφλ σηκώθηκε, ξεσκονίστηκε, χαμογέλασε, αστειεύτηκε, οι κάμερες έκλεισαν, τα φώτα έπεσαν και πήγε σπίτι του να κάνει ένα ζεστό μπάνιο. εγώ κρύο ντους. ή πόσο θα το ήθελα. να κλείσω τα μάτια και να ανοίξουν οι ουρανοί και να με πυροβολούν όπως είμαι ξαπλωμένος στο κράσπεδο και το γδαρμένο δέρμα να δροσίζεται, το πρόσωπο να λυτρώνεται, το χαμόγελο να ανεβαίνει στις ρυτίδες των ματιών και τα χέρια να ρίχνουν σπαθιές στην γραμμικότητα του χρόνου κάνοντας την κομματάκια. βαφτίζω όποιο πριν θέλω τώρα και όποιο τώρα θέλω το στέλνω στον αγύριστο. κάνω το δικό μου σενάριο και λέω τη δική μου ιστορία. και είναι μια ιστορία που δεν έχει τέλος ούτε αρχή, ούτε καλούς και κακούς. μόνο πρώτο πρόσωπο. η ζωή συμβαίνει σε πρώτο πρόσωπο, η ιστορία εκτυλίσσεται σε πρώτο πρόσωπο, άρα η ζωή είναι ιστορία και η ιστορία ζωή. άνοιξα την πόρτα και είδα τη λόλα. περίμενα τον κώστα να ανοίξει πέντε λεπτά και άρχισα να εκνευρίζομαι. άκουσα το κουδούνι και ένιωσα ότι τη γλύτωσα αλλά εκείνος άργησε να απαντήσει και εκείνη με χτύπησε και το σιχαίνομαι το χτύπημα της γιατί με χτυπάει πάντα στο ίδιο σημείο και εκεί πονάω περισσότερο. με είχαν ξεχάσει ανοιχτή και έπαιζα μια εκπομπή που ακόμα και η ίδια βαριόμουν να παίξω αλλά κυρίως με ενοχλούσε ότι κανείς δεν μου έδινε σημασία κάτι που όταν συμβαίνει με κάνει να νιώθω ότι είναι σαν να μην υπάρχω. με λένε κώστα. με λένε λόλα. με λένε πόρτα. με λένε τηλεόραση. αγαπάω τη λόλα. δεν αγαπώ τον κώστα. μου αρέσουν τα κρουτόν αλλά ποτέ δεν έχω φάει. φοβάμαι ότι θα πεθάνω μόνη σε αυτό το δωμάτιο. σκέφτομαι να της κάνω πρόταση γάμου, θα γίνει κάπου ρομαντικά, θέλω να είναι έκπληξη, θέλω να πει ναι. μια από αυτές τις μέρες θα του πω να χωρίσουμε νιώθω ότι θέλω μια αλλαγή τελευταία, υποκρίνομαι και στο σεξ και με μισώ που το κάνω αυτό. αναρωτιέμαι αν όντως μερικές φορές βλέπει ότι υπάρχει κουδούνι ή αν το κάνει επίτηδες. ο ψυχολόγος μου είπε ότι είναι φυσιολογικό να αισθάνομαι έτσι και αυτό με έκανε να αισθανθώ χειρότερα γιατί σκέφτηκα πόσες θλιμένες τηλεοράσεις σαν και μένα υπάρχουν εκεί έξω. κοίτα, σκέφτηκα κάποια πράγματα και νομίζω ότι θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου μαζί σου, δες πίσω μας φώτισα την Ακρόπολη με το αγαπημένο χρώμα των νυχιών σου. κώστα, αυτό είναι που έχω βαρεθεί σε σένα, είσαι υπερβολικά μελό, με πιέζεις να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα σαν να μην είναι κάτι δικό μου αλλά σαν κάτι που ξέρω ότι δεν είναι, κάτι φτιαχτό κάτι που πιστεύεις ότι θα με κάνει να νιώσω καλύτερα και αυτό το βρίσκω στημένο και νιώθω ότι δε θέλω να είμαι μαζί σου πια. αν μπορούσα να έχω να λυχνάρι και να κάνω μια ευχή και να την εξαντλήσω μονομιάς δε θα ζητούσα πολλά, απλά την επόμενη φορά που θα πήγαινε να με χτυπήσει στο ίδιο σημείο, θα άνοιγα μόνη μου και ξέροντας με πόση δύναμη της αρέσει να το κάνει, θα έπεφτε μέσα και θα γέλαγα τόσο πολύ που θα έτριζα από χαρά. πάλι λείπουν και με έχουν αφήσει άσκοπα ανοιχτή, αναρωτιέμαι αν η ζωή έχει κάποιο βαθύτερο νόημα ή αν η αποστολή μου εξαντλείται στο να βάζουν πάνω μου ποτήρια ή να με χτυπάνε όταν δεν συγχρονίζεται σωστά ο δορυφόρος λες και φταίω εγώ ακόμα και για το φαινόμενο του θερμοκηπίου ή για τους σεισμούς και το ότι έχασε η ομάδα του. οκ ξέχνα την πρόταση εγώ θέλω να είμαστε μαζί, δες και την Ακρόπολη, γύρισε πάλι στον κανονικό φωτισμό, όλα από δω και μπρος θα είναι κανονικά, δεν θέλω να νιώθεις πίεση, πάμε σπίτι, ξέχνα το. δεν θα αλλάξει τίποτα και το ξέρεις, είναι αυτό που είσαι και εγώ αυτό που είμαι, δεν νιώθω ο εαυτός μου μου, δεν ξέρω τι νιώθω. μερικές φορές ξεχνάω ότι είμαι πόρτα, αλλά όταν κάποιος έρχεται να κοιτάξει από το ματάκι μου, βλέπω την αντανάκλαση μου στα μάτια τους. τις προάλλες έδειχνα μια εκπομπή που κάποιοι μίλαγαν για το κάρμα, μάρεσε η λογική ότι αν κάνεις καλές πράξεις το σύμπαν θα στις επιστρέψει, η άλλη εκπομπή για την μετενσάρκωση με έριξε όμως ψυχολογικά, δε θέλω όταν πεθάνω να γυρίσω πίσω πάλι σαν τηλεόραση, ακόμα και αν έχω πολλά εκατομύρια χρώματα, ελπίζω το κάρμα να μην είναι απλά ένα διαφημιστικό κόλπο για να μου κοτσάρουνε περισσότερα κουμπάκια. ο κώστας και η λόλα άνοιξαν την πόρτα και κάθισαν στον καναπέ. “άσε την τηλεόραση να παίζει” ήταν αυτό που του είπε λίγο πριν αποκοιμηθούν. το επόμενο πρωί θα σηκωνόταν να φύγει για πάντα και θα ήταν τόσο χαρούμενη. λίγο περισσότερο χαρούμενη από την πόρτα. λίγο λιγότερο από την τηλεόραση.

βήχαζ

anna-karina-black-and-white-couple-film-Favim.com-666904

ήταν το τρίτο σφηνάκι έλα μωρέ και ήδη άρχισε να νιώθει μεθυσμένος. παλιότερα άντεχε περισσότερο, τώρα το συκώτι κουρασμένο πια, ατροφικό, σαν το μυαλό, δεν είχε σκέψεις παρά μόνο χμ και δηλαδή ναι, αλλά όχι άστο καλύτερα μήπως να το αφήσουμε πέρασε και η ώρα. θα κοιμηθείς; όχι μόνο θα αναπνέω δίχως να βλέπω, απλά θα επικεντρωθώ στην αναπνοή, φέρε μου ήλιο και εγώ θα το κάνω διοξείδιο του άνθρακα να γίνει νέφος πάνω από την πόλη, να βήχω μέχρι να μην υπάρχει άλλο τραγούδι που θα μπορεί να καπελώσει αυτό το βήχα, να του βάλω και μπιτάκια να γίνει νούμερο ένα στα τσαρτ και όλοι να λένε τον πούστη που το σκέφτηκε και που νάξεραν ότι όλο αυτό ήταν μια αλλεργική αντίδραση και τίποτα περισσότερο, η ιδέα του ενός εκατομυρίου που νίκησε όλες τις άλλες ιδέες και όλους τους άλλους λάρυγγες, σε διάρκεια ένταση επαναληψιμότητα επιμονή απονομή χρυσός πλατινένιος δίσκος, τα όσκαρ του λαιμού, φαινόταν από μικρός, τον έστειλε ο πατέρας του για σπουδές και αυτός σπούδασε Γκοντάρ, τσιγάρο και μπαγκέτα και ακόμα θέλει τριπλό υπότιτλο για να καταλάβει τι λένε οι ταινίες, η ζωή, οι Καρίνες, εκείνο το γαλλικό τραγούδι με τα πολλά ζήτα για ένα κατά φαντασία ασθενή που ο διάβολος τον καταδίκασε να ιογενεί να ιοσκορπά να ιοσκατά οποιονδήποτε εντός βεληνεκούς του ιδιότυπου του βήχα που ο ίδιος ονόμασε τραγούδι και ο κόσμος τον πίστεψε συνεχίζοντας να του λέει μπράβο πόσο ωραία τραγουδάει με όλα αυτά τα φωνήεντα και όλα τα ζήτα τα λάμδα τα γάμα σαν γάλλος τροβαδούρος που αντί για στίχους έκλινε συνεχόμενα το ίδιο ρήμα σε όλους τους χρόνους και φτου από την αρχή χωρίς κανείς να καταλαβαίνει τίποτα ή να ντρέπεται να παραδεχτεί ότι δεν καταλάβαινε τίποτα μην τον περάσουν για αγράμματο, ότι δε μπορεί να εκτιμήσει την τέχνη που παράγεται όταν μια δυνατή απελευθέρωση αέρα από τους πνεύμονες κατά την εκπνοή βρίσκει αντίσταση στην επιγλωττίδα και δημιουργεί ένα έντονο ήχο.

φερεμμονές

734d9b338974b6c90eaa5fffc8909073

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι μπαίνουν μέσα σε ένα ζαχαροπλαστείο. Το αγόρι περιμένει στην ουρά. Το κορίτσι δεν. Βγάζει τα ρούχα και μένει μόνο με το μαγιό. Βουτάει στην πισίνα. Το νερό είναι κρύο. Στο ψυγείο του χασάπικου ήταν πιο ζεστά σκέφτεται. Το αγόρι σκέφτεται οτι το κορίτσι σκέφτεται ότι το αγόρι σκέφτεται τι να σκέφτεται το κορίτσι αλλά αυτό δεν επιφέρει μεγαλύτερη αλλαγή στη θερμοκρασία του κοριτσιού απότι επιφέρουν κάποιες γρήγορες κυκλικές κινήσεις των άκρων. Ένας κύριος με τραγιάσκα φώναζει να μην καθυστερεί η ουρά γιατί έχουμε και δουλειές. Δεν. Το αγόρι παίρνει ένα διθέσιο καναπέ που γίνεται κρεβάτι, δύο ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες και τρία ντόνατ με τρύπα. Δίνει τα χρήματα στο μπάρμαν και σουτάρει τρίποντο το ένα εκ των τριών ζαχαρωτών σωσιβιών στο κορίτσι. Εκείνη το φοράει κολακευμένη καθώς είναι ένα νούμερο μικρότερο. Τα παιδιά στη γωνία δεν γνωρίζουν τι είναι η φερομόνη. Εκείνη γνωρίζει ότι δε θέλει να τη φέρει μόνη. Εκείνος γνωρίζει ότι δε θέλει να φέρει μουάρ και μουρμουάρ φεύγοντας. Αύριο θα πάμε και στο μανάβικο που έχουν θερμαινόμενη πισίνα.

αζλ

tumblr_mjwdd9LRn01qac561o1_1280.png

Έχασε τον αυτοέλεγχο του και έδωσε μια μπουνιά στις λέξεις του και αυτές έσπασαν σε χίλια κομμάτια, γεμίζοντας το χώρο με διάσπαρτα γράμματα του αλφαβήτου όπως εκείνα που παλιά του έβαζε η μάνα του στη σούπα και εκείνος απλά τα έτρωγε. Τώρα δεν είχε όρεξη ούτε να φάει, αλλά ούτε και να περισυλλέξει ότι απέμεινε. Σαδιστικά απολαμβάνε την αποδόμηση του εαυτού του να αιωρείται στο χώρο. Παζλ που άνοιξε ένα βράδυ με τα κομμάτια του να κατακλύζουν το τραπέζι πάνω στο οποίο έτρωγε, τώρα αυτά έτρωγαν αυτόν. Σαν τα κομμάτια να ξύπνησαν και να απέκτησαν συνείδηση και αποστολή και η αποστολή αυτών των δέκα χιλιάδων κομματιών να ήταν να μη θανατωθούν ποτέ σε κορνίζα. Κάθε προσπάθεια ένωσης, σύμπτυξης, ένταξης σε κάποιο ενιαίο νόημα μάταιη. Εναντίωση σε κάθε βούληση του αγοραστή που απέκτησε το δικαίωμα στο κουτί αλλά όχι στο περιεχόμενο. Παρά τις προσπάθειες του για ένωση, οι λέξεις θα τα κατάφερναν να αντισταθούν, να παραμείνουν ανένωτες, στέρεες, ανεξάρτητες κάνοντας πλιάτσικο όχι μόνο στο τραπέζι αλλά και στο σπίτι. Το γιατί άλλαζε συνεχώς κανάλια στο τηλεκοντρόλ, περιμένοντας το όμως να σταματήσει να πειράζει εκείνη την παρέα από τα θα που ανοιγόκλειναν τα συρτάρια του κομοδίνο. Μες την μπανιέρα τσαλαβουτούσαν τα χαριτωμένα τέλωσπαντων που φανέρωναν εντυπωσιακά αδιάβροχες ιδιότητες, κάτι που δε θα μπορούσε κάποιος να πει για τα ναι και τα όχι τα οποία σε θέσεις μάχης οχυρώνονταν πίσω από τα μαχαιροπήρουνα. Η λογική με το παράλογο πάντως έμοιαζαν να τα βρίσκουν κάτι που εκνεύριζε τον εαυτό το ε του οποίου προσπαθούσε να αποχωριστεί το αυτός τρίβοντας το σε μια από τις αιχμηρές γωνίες του τραπεζιού το ένα πόδι του οποίου έπαιζε. Σε μια στιγμή περισσότερο υπακοής παρά παρέμβασης, σηκώθηκε, πήρε ένα τυχαίο κομμάτι που βρήκε μπροστά του και το σφήνωσε κάτω από το προβληματικό πόδι αποκαθιστώντας τη σταθερότητα του τραπεζιού βοηθώντας την προσπάθεια του ε. Το αυτός έπεσε στο πάτωμα. Δίπλα του κείτονταν άλλα τρία κομμάτια, το που το δεν και το είσαι. Θυμήθηκε ότι ποτέ δεν του άρεσαν τα παζλ και πήγε να κάνει ένα μπάνιο με τα τελωσπάντων, γιατί σε μια ώρα έπρεπε να συναντηθεί με τον Αντισθένη.

 

φεύγα λέω

tumblr_mft2d0AQ7S1qg8dgyo1_500

Το Hayabusa κύκλωνε τον αστεροειδή Itokawa συγχρονίζοντας την τροχιά του με εκείνη του βραχώδους σώματος μέχρι την τελική επαφή. Θα ήταν το πρώτο διαστημικό όχημα που θα συνέλεγε υλικό από κάποιο αστεροειδή, αλλά όχι ο τελευταίος άνθρωπος που θα ένιωθε το φόβο για το άγνωστο να βράζει σε χύτρες ενθουσιασμού που σφυράνε από υπερβολική ετοιμότητα. Είχε χρόνια που πήγαινε στο μικρό παντοπωλείο και η έκπληξη του όταν είδε την επιγραφή “η επιχείρηση έκλεισε λόγω χρεών” τον διατάραξε συθέμελα. Έμελλε να κάνει μια στροφή 180 μοιρών αλλά το τελευταίο πάτημα στον πάγο πριν το τελικό τόλουπ ήταν άτσαλο και οι θεατές χειροκρότησαν από ευγένεια. Η ευγένεια που είχε ο παντοπώλης δεν έσωσε το μαγαζί από τη χρεοκοπία. Νόμιζε ότι ήταν πολλές οι αιτίες, αλλά ήταν μόνο μία. Δύο αρνήσεις κάνουν μια κατάφαση, γιαυτό όταν μετά το αρχικό μου όχι με ρωτήσουν τι ειπα λέω αμέσως ναι. Με λένε εύπιστο και ίσως είμαι. Αλλά όταν με λένε ανιδιοτελή, απαντάω σιγά να μην είμαι και ανεξίθρησκος. Το κερί μου το ανάβω όταν πάω στην εκκλησία. Πάω, ανάβω, φεύγω. Το κάνω γιατί θέλω να νιώθω ότι συμμετέχω στα κοινά και κυρίως να νιώθουν τα κοινά ότι είμαι και εγώ κοινό. Πολλά κοινά μαζί κάνουν τα κοινά. Πράγματα. Ή λέξεις που μου αρέσουν από το γράμμα π. Παντοπωλείο. Παρασιτικός. Προαστιακός. Όταν είμαι στον προαστικό, μαρέσει να καρφώνομαι στα παράθυρα, ψάχνοντας να βρω κάποιον απέξω που κινείται παράλληλα ή αντίθετα με το τρένο ώστε να ανταλλάξουμε ένα διαρκές (με τους παράλληλους) και ένα φευγαλέο (με τους αντίθετους) βλέμμα, στο οποίο θα εμπεριέχεται το γενετικό φιλμ των ζωών των δύο διαφορετικών ανθρωπίνων δειγμάτων στο οποίο η πρόσβαση θα συνοδεύεται από ένα κώδικα εμπιστευτικότητας σαν εκείνο των γιατρών ή των δικηγόρων, μέσω του οποίου θα λαμβάνεις το δικαίωμα να δεις και την υποχρέωση να μη μοιραστείς. Αυτή η συναλλαγή δεν έχει ισοπαλία. Έχει νικητή και χαμένο. Το ένοχο ανείπωτο ως τώρα μυστικό που μοιράστηκε είναι νίκη. Η αδιάφορη γραμμική καθημερινότητα του καθημερινού Σίσσυφου είναι ήττα. Ο κακός επιβραβεύεται, ο καλός αποτυγχάνει, η πλάστιγγα γέρνει, η κλεψύδρα γεμίζει, το παιχνίδι είναι στημένο, έφτασες στον προορισμό, αλλά ποτέ δεν φτάνεις, αλλάζεις τρένο, αλλά δεν αλλάζεις οπτική, δανείζεσαι, βαραίνεις, ελαφραίνεις, χάνεις, κερδίζεις.

τριχοφυιολογήματα

83a7b04d23c89d77df2934d3f533de70

τα γένια μου έχουν αγριέψει επικίνδυνα και κινούνται απειλητικά προς όλες τις γωνίες του προσώπου μου με στόχο την επισημοποίηση της πιθηκοποίησης μου. τώρα είναι λίγο κάτω από τα μάτια αλλά με αυτό το ρυθμό σε λίγο θα έχω βρυχηθμό. φοβάμαι να ανοιγοκλείσω τα μάτια και να δω τις τρίχες να εντείνουν την προσπάθειά τους να φτάσουν μέχρι τις κόρες των ματιών μου και μετά να μην είμαι μόνο τρίχαλος αλλά και τυφλός. με τα φρύδια δεν έχω κάποιο πρόβλημα. δηλαδή ο κίνδυνος δεν είναι από το βορρά, είναι από το νότο. σαν με το πέρας του χρόνου οι τρίχες να απομακρύνονται από το πάνω μέρος της κεφαλής και να πηγαίνουν προς τα πίσω να κατεβαίνουν από τον αυχένα, να κόβουν κάθετα μέσα από το λαιμό, να πιάνουν πηγούνι ολοκληρώνοντας μια κυκλική πορεία η οποία θα με κάνει στα 60 μου να ξυρίζω και το κούτελο. αυτή η καμπυλότητα της τριχοφυίας μου φέρνει ξανά στον νου τον Αινστάιν. όχι γιατί είχε θαυμάσια πεταχτά μαλλιά μέχρι τα 60 του, αλλά γιατί μίλησε και αυτός για καμπυλότητα, αυτή του χωροχρόνου. μπορεί η καμπυλότητα του χωροχρόνου να έχει καμία σχέση με την τριχυοφυία μου; φαινομενικά όχι. αλλά ο Αινστάιν δεν τα ήξερε όλα. απέτυχε να συνδέσει τη Θεωρία της Σχετικότητας με τις ιδιαιτερότητες της κβαντομηχανικής, τον κόσμο των μεγάλων σωμάτων με τον κόσμο των μικρών σωματιδίων, τα οποία μπορούν την ίδια στιγμή να βρίσκονται σε δύο σημεία. ίσως οι τρίχες μου να υπόκεινται στους νόμους της κβαντομηχανικής και να μην είναι θέμα κοντίσιονερ. ίσως επίσης σε πολλά παράλληλα σύμπαντα να είμαι τελείως καραφλός, οπότε υπάρχουν και χειρότερα. σύμφωνα με τον Νόμο της Ισόποσης Συναλλαγής, αν το σύμπαν έπρεπε για κάποιο λόγο να μου αφαιρέσει τις τρίχες θα έπρεπε να μου δώσει κάτι άλλο σε αντάλλαγμα, οπότε μπορεί να ήμουν ένας ιδιοφυής καραφλός που η κουρούπα του μόνο ευφυολογήματα θα κατέβαζε. τώρα που το σκέφτομαι ίσως αγχώνομαι υπερβολικά με τις τρίχες. ίσως βλέπω το δέντρο αντί για το δάσος, ίσως την τρίχα αντί το γεγονός πχ ότι αντί για 32 δόντια έχω μείνει αισίως μόνο με 17.