nihil pop

black-white-art

Ο χρόνος κύλαγε πολύ αργά. Κυριολεκτικά. Κόλλαγαν όλα και αυτή η κολλώδης διαστημική γλίτσα σχημάτισε ένα πρωτοφανές παράδοξο. Δεν ήξερες τι να κάνεις. Να χαρείς που οι δυνητικές στιγμές και τα ενδεχόμενα πολλαπλασιάζονταν ή να βρεθείς σαστισμένος μπροστά σε αυτήν την ανώμαλη νέα πραγματικότητα, για την οποία ήσουν ντροπιαστικά απροετοίμαστος: πως να γεμίσεις όλο αυτό το κενό με πράγματα, δραστηριότητες. Και τελωσπάντων, αν δεν ήταν μόνο ο χρόνος κολλημένος στην κοσμική γλίτσα, αλλά και εσύ μαζί, αυτό ήταν ένα βασανιστήριο που έπρεπε να σε κάνει να εκτιμήσεις όσα είχες πριν και το γεγονός ότι έτρεχες πάντα να προλάβεις ένα χρόνο που κάλπαζε, σαν την συχνότερη συμπαντική δικαιολογία για όλα αυτά που δεν μπόρεσες ποτέ να κάνεις γιατί η μέρα έχει μόνο 24 ώρες και θέλεις τρεις ζωές για να ζήσεις όσα θέλεις. Τώρα αυτό το δίχτυ ασφαλείας είχε χαθεί και εσύ έμενες αντιμέτωπος με τον χρόνο προσπαθώντας να τον κάνεις να τρέξει λίγο πιο γρήγορα, όπως το αυτοκίνητο που το σπρώχνεις να πάρει μπρος βάζοντας όλη τη μυική σου δύναμη η οποία σε αντίθεση με τους νόμους του υπόλοιπου σύμπαντος είναι αρκετή για να κουνήσει τα πράγματα να έρθουν στην φυσιολογική τους ροή.

Πόσο απροετοίμαστοι είμαστε άραγε για τις μεγάλες αλλαγές, τα ατυχήματα, τα πράγματα που δίχως να μπορούμε να προβλέψουμε και δίχως να μας ρωτήσουν συνέβησαν, λες και νιώθουμε ασφάλεια μόνο στην επανάληψη, στην επαναληπτικότητα της καθημερινότητας και στην περιοδικότητα του σύμπαντος την οποία δεν ξεχνάμε ποτέ να καταραστούμε και να απορρίψουμε.

Οι επιστήμονες έλεγαν ότι μέχρι το κάποτε μακρινό 2015 θα έχουμε κάνει πολλά περισσότερα πράγματα από όσα εν τέλει κάναμε. Τα αυτοκίνητα δεν έχουν ξεκινήσει να πετάνε ακόμα. Δεν τηλεμεταφερόμαστε, δεν έχουμε ταξιδέψει στο χρόνο, δεν έχουμε πατήσει ακόμα σε άλλους πλανήτες. Όλα τα τηλεσκόπια και οι διαστημικές αποστολές μας φέρνουν αντιμέτωπους με ξηρούς πλανήτες χωρίς ζωή, όλα τα σήματα που έχουμε στείλει στο διάστημα, δεν έχουν βρει κάποιο παραλήπτη. Είναι σαν να κινούμαστε σε πιο αργούς ρυθμούς από τους ρυθμούς που μας έφεραν ως εδώ. Σαν να καταφέραμε να κάνουμε το χρόνο να κυλάει πιο αργά και να μην ξέρουμε τι να τον κάνουμε.

Απομείναμε μόνοι μας. Τελματώσαμε. Φτάσαμε στο ζενίθ και ήδη καταγράφουμε μια στάσιμη πορεία. Δεν γινόμαστε εξυπνότεροι. Βελτιώσαμε τα παιχνίδια μας και χάσαμε τους εαυτούς μας δημιουργώντας κοινωνίες που βασίζονται στην ανακύκλωση του τώρα, βάζοντας τα εγώ μας να παλέψουν και χάσαμε νομίζοντας ότι είχαμε νικήσει. Οι παράλληλες πραγματικότητες την ύπαρξη των οποίων παλεύουμε να επαληθεύσουμε βασίζονται στην ανάγκη μας να φανταστούμε ότι κάπου αλλού, δίπλα μας, μέσα μας, στην άλλη πλευρά του τοίχου, είμαστε διαφορετικοί, αλλά αυτό είναι σαν ενήλικα παραμύθια για να βάλουμε τις ενήλικες ψευδαισθήσεις μας για ύπνο. Στην πραγματικότητα, κάναμε τη βόλτα μας σαν Κοκκινοσκουφίτσες στο δάσος και τώρα αναμεταδίδουμε από το στομάχι του λύκου τον οποίο φτιάξαμε εν αγνοία μας.

Και τώρα;

Τώρα θα κάνουμε το μόνο που μας έμεινε. Θα φανταστούμε ότι είμαστε έξω.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s