ιστορία σε πρώτο απρόσωπο

1781366b65180657ad5448f574858f8d

σκόνταφταν τα λόγια και έπεφταν και όσο οι λέξεις δεν έβγαιναν, τα γόνατα μάτωναν και όσο οι λέξεις δεν σε έβρισκαν στην άλλη γραμμή, το δέρμα σκιζόταν πάνω στο οδόστρωμα, εκεί που μετά από 30 μέτρα που παραπατούσα χωρίς να μπορώ να σηκωθώ, λύγισα και έπεσα. ο μπελμοντό στο α μπου ντε σουφλ σηκώθηκε, ξεσκονίστηκε, χαμογέλασε, αστειεύτηκε, οι κάμερες έκλεισαν, τα φώτα έπεσαν και πήγε σπίτι του να κάνει ένα ζεστό μπάνιο. εγώ κρύο ντους. ή πόσο θα το ήθελα. να κλείσω τα μάτια και να ανοίξουν οι ουρανοί και να με πυροβολούν όπως είμαι ξαπλωμένος στο κράσπεδο και το γδαρμένο δέρμα να δροσίζεται, το πρόσωπο να λυτρώνεται, το χαμόγελο να ανεβαίνει στις ρυτίδες των ματιών και τα χέρια να ρίχνουν σπαθιές στην γραμμικότητα του χρόνου κάνοντας την κομματάκια. βαφτίζω όποιο πριν θέλω τώρα και όποιο τώρα θέλω το στέλνω στον αγύριστο. κάνω το δικό μου σενάριο και λέω τη δική μου ιστορία. και είναι μια ιστορία που δεν έχει τέλος ούτε αρχή, ούτε καλούς και κακούς. μόνο πρώτο πρόσωπο. η ζωή συμβαίνει σε πρώτο πρόσωπο, η ιστορία εκτυλίσσεται σε πρώτο πρόσωπο, άρα η ζωή είναι ιστορία και η ιστορία ζωή. άνοιξα την πόρτα και είδα τη λόλα. περίμενα τον κώστα να ανοίξει πέντε λεπτά και άρχισα να εκνευρίζομαι. άκουσα το κουδούνι και ένιωσα ότι τη γλύτωσα αλλά εκείνος άργησε να απαντήσει και εκείνη με χτύπησε και το σιχαίνομαι το χτύπημα της γιατί με χτυπάει πάντα στο ίδιο σημείο και εκεί πονάω περισσότερο. με είχαν ξεχάσει ανοιχτή και έπαιζα μια εκπομπή που ακόμα και η ίδια βαριόμουν να παίξω αλλά κυρίως με ενοχλούσε ότι κανείς δεν μου έδινε σημασία κάτι που όταν συμβαίνει με κάνει να νιώθω ότι είναι σαν να μην υπάρχω. με λένε κώστα. με λένε λόλα. με λένε πόρτα. με λένε τηλεόραση. αγαπάω τη λόλα. δεν αγαπώ τον κώστα. μου αρέσουν τα κρουτόν αλλά ποτέ δεν έχω φάει. φοβάμαι ότι θα πεθάνω μόνη σε αυτό το δωμάτιο. σκέφτομαι να της κάνω πρόταση γάμου, θα γίνει κάπου ρομαντικά, θέλω να είναι έκπληξη, θέλω να πει ναι. μια από αυτές τις μέρες θα του πω να χωρίσουμε νιώθω ότι θέλω μια αλλαγή τελευταία, υποκρίνομαι και στο σεξ και με μισώ που το κάνω αυτό. αναρωτιέμαι αν όντως μερικές φορές βλέπει ότι υπάρχει κουδούνι ή αν το κάνει επίτηδες. ο ψυχολόγος μου είπε ότι είναι φυσιολογικό να αισθάνομαι έτσι και αυτό με έκανε να αισθανθώ χειρότερα γιατί σκέφτηκα πόσες θλιμένες τηλεοράσεις σαν και μένα υπάρχουν εκεί έξω. κοίτα, σκέφτηκα κάποια πράγματα και νομίζω ότι θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου μαζί σου, δες πίσω μας φώτισα την Ακρόπολη με το αγαπημένο χρώμα των νυχιών σου. κώστα, αυτό είναι που έχω βαρεθεί σε σένα, είσαι υπερβολικά μελό, με πιέζεις να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα σαν να μην είναι κάτι δικό μου αλλά σαν κάτι που ξέρω ότι δεν είναι, κάτι φτιαχτό κάτι που πιστεύεις ότι θα με κάνει να νιώσω καλύτερα και αυτό το βρίσκω στημένο και νιώθω ότι δε θέλω να είμαι μαζί σου πια. αν μπορούσα να έχω να λυχνάρι και να κάνω μια ευχή και να την εξαντλήσω μονομιάς δε θα ζητούσα πολλά, απλά την επόμενη φορά που θα πήγαινε να με χτυπήσει στο ίδιο σημείο, θα άνοιγα μόνη μου και ξέροντας με πόση δύναμη της αρέσει να το κάνει, θα έπεφτε μέσα και θα γέλαγα τόσο πολύ που θα έτριζα από χαρά. πάλι λείπουν και με έχουν αφήσει άσκοπα ανοιχτή, αναρωτιέμαι αν η ζωή έχει κάποιο βαθύτερο νόημα ή αν η αποστολή μου εξαντλείται στο να βάζουν πάνω μου ποτήρια ή να με χτυπάνε όταν δεν συγχρονίζεται σωστά ο δορυφόρος λες και φταίω εγώ ακόμα και για το φαινόμενο του θερμοκηπίου ή για τους σεισμούς και το ότι έχασε η ομάδα του. οκ ξέχνα την πρόταση εγώ θέλω να είμαστε μαζί, δες και την Ακρόπολη, γύρισε πάλι στον κανονικό φωτισμό, όλα από δω και μπρος θα είναι κανονικά, δεν θέλω να νιώθεις πίεση, πάμε σπίτι, ξέχνα το. δεν θα αλλάξει τίποτα και το ξέρεις, είναι αυτό που είσαι και εγώ αυτό που είμαι, δεν νιώθω ο εαυτός μου μου, δεν ξέρω τι νιώθω. μερικές φορές ξεχνάω ότι είμαι πόρτα, αλλά όταν κάποιος έρχεται να κοιτάξει από το ματάκι μου, βλέπω την αντανάκλαση μου στα μάτια τους. τις προάλλες έδειχνα μια εκπομπή που κάποιοι μίλαγαν για το κάρμα, μάρεσε η λογική ότι αν κάνεις καλές πράξεις το σύμπαν θα στις επιστρέψει, η άλλη εκπομπή για την μετενσάρκωση με έριξε όμως ψυχολογικά, δε θέλω όταν πεθάνω να γυρίσω πίσω πάλι σαν τηλεόραση, ακόμα και αν έχω πολλά εκατομύρια χρώματα, ελπίζω το κάρμα να μην είναι απλά ένα διαφημιστικό κόλπο για να μου κοτσάρουνε περισσότερα κουμπάκια. ο κώστας και η λόλα άνοιξαν την πόρτα και κάθισαν στον καναπέ. “άσε την τηλεόραση να παίζει” ήταν αυτό που του είπε λίγο πριν αποκοιμηθούν. το επόμενο πρωί θα σηκωνόταν να φύγει για πάντα και θα ήταν τόσο χαρούμενη. λίγο περισσότερο χαρούμενη από την πόρτα. λίγο λιγότερο από την τηλεόραση.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s