πιο ζόμπι, πεθαίνεις

Τι κάνεις όταν σου επιτεθεί ζόμπι; Εννοώ, αλήθεια. Το έχεις σκεφτεί; Σκέψου το τώρα. Ξεφύτρωσαν από τους τάφους τους και προχωράνε κουτσαίνοντας με τον χαρακτηριστικό τους τρόπο και με τα χέρια μπροστά τους σαν υπνοβάτες. Εκεί που έβλεπες τους περαστικούς, τώρα να βλέπεις ζόμπι που προχωράνε υπνωτισμένα προς το μέρος σου τα οποία τρέφονται αποκλειστικά με ανθρώπινα μυαλά: σίγουρα, δεν θέλεις να διαπιστώσουν αν το δικό σου είναι το πιο νόστιμο.

Το καλό είναι ότι στις ταινίες με ζόμπι, οι ήρωες μπορούν πάντα να δραπετεύουν, γιατί οι αιμοδιψείς υπνοβάτες, πάνε όλοι σαν κακοτερένιοι και αν έχεις τα δύο σου πόδια σε καλή κατάσταση και τα μαλλιά σου δείχνουν ωραία στην οθόνη, μπορείς να ξεφύγεις με χρόνο για να χαμογελάσεις και στην κάμερα. Το κακό είναι ότι αυτή τη φορά το χαμόγελο και το μέικ-απ δεν θα χρειαστούν, γιατί όπως είπε και ο Gil-Scott Heron, η επανάσταση δε θα βιντεοσκοπηθεί. Οπότε αν είσαι ζόμπι, νάσαι σίγουρος ότι τα θηράματα δεν είναι εκεί που έχουν μαζευτεί τα κανάλια. Αν είσαι αυτός που τρέχει να αποφύγει τα ζόμπι, μην περιμένεις τις κάμερες για να το κάνεις και μην σε εξεπλήξει αν προτιμήσουν να βιντεοσκοπήσουν αλλού. Αν πάλι είσαι σίγουρος ότι δεν είσαι ακόμα ζόμπι, αναρωτήσου γιατί εδώ και καιρό έχεις μια τέτοια ακόρεστη λαχτάρα για ανθρώπινη σάρκα.

Και αν είσαι ζόμπι, δύσκολα ξυπνάς. Τα πεθαμένα ζόμπι (από πολιτικούς με δυσανάλογα μικρό παράστημα μπροστά στο ισχυρό ένστικτο πολιτικής τους επιβίωσης και από την σάπια κοινωνία του δίκιου του ισχυρού) δεν ξυπνάνε όπως η ωραία κοιμωμένη που την φιλάει ο πρίγκιπας και ανοίγει κατευθείαν τα βλέφαρα. Εδώ, ο βάτραχος  δεν γίνεται πρίγκιπας, αλλά παραμένει βάτραχος και εν προκειμένω, τα ζόμπι παραμένουν ζόμπι. Σε κάθε ταινία, τα ζόμπι τρώνε οτιδήποτε ανθρώπινο έρθει στο διάβα τους μέχρι κάποιος να τους ανατινάξει το πρόσωπο με την καραμπίνα του. Η κατάληξη είναι πάντα η ίδια. Και ότι και να συμβεί το ζόμπι είναι ζόμπι. Ή μια πυροβολημένη διασκευή του που κείτεται στο πεζοδρόμιο για να αποσυντεθεί λυτρωμένο από την κατάρα.

Εδώ η κατάρα έχει επτά κεφάλια και το κακό είναι ότι το ένα από αυτά είναι του διπλανού σου. Αν η επόμενη μέρα, δεν έχει πλατεία, αλλά καθημερινότητα στην οποία κερδίζει η στρουθοκάμηλος που θα βάλει το κεφάλι πιο βαθιά, τότε ιδού η ψευδαίσθηση. Αν η επόμενη μέρα, έχει ψήφο στον ξάδερφο, στον θείο του θείου και πάει λέγοντας, τότε ιδού η παραίσθηση. Γιατί όλα αυτά μπορεί όντως να είναι μια παραίσθηση, στην οποία όλοι γίναμε ζόμπι και κατακλύσαμε τις πλατείες και περάσαμε μια περιπέτεια που ήταν και άλλοι εκεί και την επόμενη μέρα το συζητάγαμε στη δουλειά και πόσο ωραία ήταν που όλοι είδαμε το ίδιο βράδυ το ίδιο όνειρο.

Όμως, ήμασταν όλοι ζόμπι στο όνειρο, όλοι συγκεντρωμένοι μαζί σε μικρό χώρο και οι έχοντες τις καραμπίνες μπορούσαν πιο εύκολα να μας αφανίσουν, γιατί μια σφαίρα έφτανε για τρεις από μας. Ναι ούτε εμένα μου άρεσε αυτό, είπε μια φωνή, γιατί στο τέλος όλοι πεθάναμε. Ναι, συνέχισε, ευτυχώς που τώρα είμαστε ζωντανοί. Ποιος όμως άφησε αυτή την καραμπίνα στο γραφείο μου;

 Monitor #30

Advertisements

πράσινες και μπλε τιράντες

Ομολογώ ότι το είχα σκεφτεί ξανά και στο παρελθόν. Πέρναγε για πολλά χρόνια από το μυαλό μου, άρα είναι αυτό που λένε, ότι “είχα πάντα το μικρόβιο”. Πάντα νόμιζα ήξερα ότι είχα πολλά να δώσω στην κοινωνία, στον συνάνθρωπο, να δώσω και ας είναι το χαμόγελό τους η δική μου επιβράβευση και όχι τα χρήματα. Η πρόταση από το κόμμα με τις πράσινες και μπλε τιράντες, ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Θα ήμουν αγενής να μην την δεχτώ και ανεύθυνος να μην μπω μπροστάρης στον αγώνα για τον πολίτη. Έτσι λοιπόν, μη έχοντας άλλη επιλογή, δέχτηκα.

Οι συμπολίτες αγκάλιασαν την προσπάθεια μας και εκτίμησαν τις ειλικρινείς μας προθέσεις από την πρώτη στιγμή. Ομολογώ ότι δεν ήξερα τι να περιμένω και είχα άγχος. Όχι άγχος για το αποτέλεσμα, αλλά άγχος δημιουργικό, ότι το έργο μας θα εκτιμηθεί αναλόγως. Όλα εξελίχθηκαν όμως εξαιρετικά, οι εκλογές έγιναν, ο λαός μίλησε και το κόμμα με τις πράσινες και μπλε τιράντες κέρδισε το κόμμα με τις μπλε και πράσινες με δέκα ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες. Μιλάμε για θρίαμβο!

Για την επόμενη μέρα, φυσικά και δεν παραγνωρίζουμε ότι μας περιμένει πολλή δουλειά, τώρα άλλωστε ξεκινάνε τα δύσκολα. Μέχρι όμως να αναλάβουμε τα καθήκοντα μας, θα το γιορτάσουμε. Μαζί με εσάς, τους φίλους και συνανθρώπους μας. Το κόμμα είναι άλλωστε σαν μια επιχείρηση και εσείς, επιτρέψτε μου, οι πελάτες μας. Το σημαντικότερο λοιπόν είναι να διαμορφώσουμε μαζί μια σχέση μακροπρόθεσμη, φιλική, δεσμευτική, συνήθειας. Και τι πιο ωραίο από τη συνήθεια. Να πηγαίνει μόνο του το χέρι να δίνει το ψηφουλάκι.

Ομολογώ θα ήταν ωραία να ζούμε σε ένα τέτοιο κόσμο, γιατί αυτή τη φορά πραγματικά κουραστήκαμε. Νομίζετε ότι είναι εύκολο να είσαι δημοφιλής; Η πιο δύσκολη δουλειά είναι. Τηλέφωνα, κεράσματα, γενναιοδωρία, αγάπη, έξω καρδιά και χαμόγελο κολλημένο εκεί να με βλέπετε και να με χαίρεστε. Να λέει η γιαγιά από το χωριό ότι “ναι, αυτός μάλιστα, είναι τσίφτης, θα τον ψηφίσω”.

Αλλά και εγώ, ως άντρας που κρατάει το λόγο του, θα είμαι κύριος. Ο Μανωλάκης θα τακτοποιηθεί μόλις αναλάβω τα καθήκοντα μου, ο Μαιρούλα το ίδιο, ενώ όποτε έχει πρόβλημα να παίρνει τηλέφωνο εμένα το “θείο” να τα κανονίζουμε όλα. Αν δεν φροντίσω εγώ τους δικούς μου, ποιος θα τους φροντίσει, ο ξένος; ‘Η μήπως το κόμμα με τις μπλε και πράσινες τιράντες; Αυτοί ούτε τα κορδόνια τους δεν μπορούνε να δέσουνε.

Βέβαια, οι καιροί είναι δύσκολοι. Και υποσχεθήκαμε πολλά, το ξέρω, αλλά είναι δύσκολο να τους ικανοποιήσουμε όλους. Για αυτό και έχουμε βάλει προτεραιότητες. Πρώτα τα δικά μας παιδιά, μετά οι φίλοι των φίλων, μετά όλοι όσοι θεωρούν ότι οι πράσινες και μπλε τιράντες είναι προφανώς πιο γουστόζικες από τις μπλε και πράσινες και μετά οι υπόλοιποι. Αυτοί που δεν μας ψήφισαν και οι αλβανοί. Για αυτούς να φροντίσουν οι απέναντι. Το βασίλειο (της Δανιμαρκίας) είναι ήδη γεμάτο. Σόρι.

Το κείμενο γράφτηκε για το 19ο τεύχος της MONITOR, τις εκλογές της παρακμής, τους πολιτικούς της υποκρισίας, τα άδεια χαμόγελα και τις γεμάτες τσέπες. Ψηφίστε μας γιατί υποσχόμαστε αλλαγή και μην ανησυχείτε, πήραμε το μήνυμα της κάλπης. Ε, αφού το πήρατε, οκ.

Στις όχθες του ηφαιστείου, κάθισα και έχασκα

Όταν ξυπνάει το Eyjafjallajokull, αναδιοργανώνεις προτεραιότητες. Όταν σκάει η απόλυτη χαστούκα δηλαδή, δεν πας έξω να μαζέψεις βατόμουρα και να τα βάλεις στο πανέρι. Σήμερα, το πικ νικ ακυρώνεται. Και αύριο.

Είναι η μοίρα των κατατρεγμένων, το ηφαίστειο που ξαπόστειλε μακριά από μας ο Θεός βάζοντας στη μέση του βουνού ένα ξωκκλήσι και όχι ένα ηφαίστειο που όταν βρυχάται οι μάγκες γίνονται κότες και οι κότες φραγκόκοτες. Συντόνισε τα VHF σου με την πραγματικότητα γιατί εκεί έξω βρέχει φυσικές καταστροφές, η λάβα καίει και η στάχτη βρίσκει καταφύγιο όχι μόνο στους αιθέρες, αλλά και στους πνεύμονες των ντόπιων. Με έπνιξε το άγχος που οι αεροπορικές εταιρείες ακύρωσαν τα δρομολόγια τους και που οι μηνύσεις στο Θεό για διαφυγόντα κέρδη, παίρνουν συνεχείς αναβολές για την 8η μέρα. Σίγουρα οι ντόπιοι που ξεσπιτώθηκαν κακήν κακώς δεν συμμερίζονται το excitement μας για το υπερθέαμα των εντυπωσιακών νέων λαβοφωτογραφιών και για τον (ακόμα ένα) όμορφο λόγο να σου αρέσει η Ισλανδία. Βάλε στο cdplayer το τελευταίο των Sigur Ros και να είσαι σίγουρος, όλοι εκεί είναι μουσικοί και λένε πάντα καλημέρα με χαμόγελο, ενώ η καθημερινότητα είναι σαν μιούζικαλ με κάθε Ισλανδό να τραγουδάει το Singing in the Rain πλατσουρίζοντας και τσαλαβουτώντας στις πλατείες στα χωριά και στις πόλεις τους, με το ηφαίστειο να είναι το ιδανικό φόντο που συνοδεύει την ονειρεμένη εικόνα.

Μικρός είχα διαβάσει το Ταξίδι στο Κέντρο της Γης του Ιουλίου Βερν, στο οποίο η ιστορία ξεκίναγε με μια μυστηριώδη αποστολή στα απόκρυμνα ηφαίστεια της Ισλανδίας και κατέληγε μέσα από υπόγειους υπερθαλάμους και άλλα ψαρωτικά μέσα από το ηφαίστειο Στρόμπολι στην Ιταλία. Ο μικρός γούρλωνε τα μάτια από τον ενθουσιασμό, αλλά αν βάλεις το πωπουδέλι σου στη λάβα δε θα σε πάει τσουλήθρα στο Στρόμπολι, θα σε κάψει πριν προφέρεις περιχαρής την πρώτη σου ισλανδική φράση που έμαθες με δυσκολία και μετά η ιστορία για παιδιά γίνεται θρίλερ και όχι από αυτά τα ψυχολογικά, αλλά από εκείνα τα πιο αιματηρά, τα σπλάτερ της πραγματικότητας.

Με κέντρο την Ελλάδα όλα τα φυσικά θρίλερ, είναι στου διαόλου τη μάνα. Αιτή, Ισλανδία, Πολυνησία, όλα διακριτικά σταλμένα στον γεωγραφικό αγύριστο και η ηρεμία μας ατάραχη και η συνείδηση ανέγγιχτη από σκέψεις που προσγειώνουν, ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί εδώ, κάτι το καταστροφικό, κάτι που θα αναδιοργανώσει τις προτεραιότητες που δε θα με στείλει αύριο να πάρω τα νέα Puma, έχοντας φαγωθεί για το πιο χρώμα πάει με τα μάτια μου (παρεπιπτόντως, η απάντηση είναι το σκατουλί) ή για την νέα επένδυση του καναπέ, γιατί η προηγούμενη δεν συνάδει με τις προσταγές του φενγκ σούι.

Το ηφαίστειο στην Ισλανδία δεν είχε τις φρικιαστικές συνέπειες των σεισμών στην Αιτή, αλλά οι περιβαλλοντικές συνέπειες είναι σημαντικές. Και οι μεταβολές στον πλανήτη συμβαίνουν είτε έχουν την έγκριση σου ή όχι. Το ότι δεν σκάει η λάβα εκεί που περπατάς στην Κηφισίας δεν σημαίνει ότι ζωή είναι μόνο όσα ζεις ως αυτήκοος μάρτυρας. Α και όταν οι ιστορίες και τα ρεπορτάζ καλμάρουν, εκεί ακόμα θα αναπνέουν στάχτη, γιατί το ηφαίστειο δεν είναι σαν την tv, δεν κλείνει με κουμπί.

happy birthday blog!

Ένας χρόνος μετά.

Ένας χρόνος, 27 δημοσιευμένα κείμενα, 7.068 άνθρωποι που πέρασαν έστω για μία βόλτα. Στο ίδιο δωμάτιο, αλλά δεν είναι deja-vu. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό αναλογιζόμενος αυτόν τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του blog, είναι οι πόσες διαφορετικές στάσεις σώματος, οι λευκοί τοίχοι τους οποίους κοίταζα σαν χάνος πριν τους “αρμέξω” για λέξεις και ιδέες και πολλά που τα μάτια μου έβλεπαν πριν γίνομαι κάθε φορά ο blogger, αυτός που ήταν υπεύθυνος για τις λέξεις, τα νοήματα και τις όμορφες σαχλαμάρες που διάβαζες και γέλαγες ή διάβαζες και σου άρεσαν. Το να τα διάβαζες και να μη σου άρεσαν, βλέπεις ότι το αναφέρω ξεχωριστά. Αυτό που πάντως θέλω να μοιραστώ ως σκέψη με αφορμή τα “γενέθλια” είναι όλες εκείνες οι στιγμές προετοιμασίας, οι στιγμές πριν η “μηχανή” ξεκινήσει, πριν ο οίστρος αναλάβει να ολοκληρώσει και πέρα από τα ατέλειωτα κοιτάγματα στους λευκούς τοίχους, είναι όλες εκείνες οι εικόνες, τις 1000 λέξεις των οποίων προσπαθούσα να αποκρυπτογραφήσω, όλα εκείνα τα τραγούδια που έπαιζαν στο repeat μέχρι να μην αντιλαμβάνομαι την παρουσία τους και όλα εκείνα τα γεγονότα τα προσωπικά τα οποία έβρισκαν πάντα το δρόμο τους, βίαια μερικές φορές, προς τη λευκή σελίδα.

Ευχαριστώ όλους που κάνουν την βόλτα τους συχνά ή αραιά από εδώ, θέλω να πιστεύω ότι έχετε απολαύσει το ταξίδι, όσο εγώ. Τα καλύτερα έρχονται! (στο δρόμο είναι)

Επίσης, θέλω να στείλω ένα ξεχωριστό χαιρετισμό σε εσένα που επισκέφτηκες το blog ψάχνοντας για “ονειροκριτης μαλλια κοψιμο απο πεθαμενο” (με έκανες να πεθάνω στα γέλια), σε εσένα που επισκέφτηκες το blog ψάχνοντας για “kai piga kai agapisa kai ego ena gianni” (με έκανες να αναρωτιέμαι πως διάολο σε έφερε εδώ, επίσης αν είσαι αγόρι ή κορίτσι), σε εσένα που επισκέφτηκες το blog ψάχνοντας για “στραπον.λεσβιες”, σε εσένα που επισκέφτηκες το blog ψάχνοντας για “γυναικες με μποτες και στραπ να γαμανε” (μάλλον είδες ότι το “στραπον.λεσβίες” σε έφερε στο blog ενός μαλάκα και είπες να ξαναπροσπαθήσεις), σε εσένα που επισκέφτηκες το blog ψάχνοντας για “αμερικανικα γαμησια” (κρίμα που περιγράφω μόνο ευρωπαικά), ακόμα και σε εσένα που επισκέφτηκες το blog ψάχνοντας για “ιστορικες πληροφοριες για το μπουρτσι”. Γράφεται “Μπούρτζι”, αλλά τουλάχιστον έμαθες τη φράση “άρτσι, μπούρτσι και λουλάς”! 🙂