τριχοφυιολογήματα

83a7b04d23c89d77df2934d3f533de70

τα γένια μου έχουν αγριέψει επικίνδυνα και κινούνται απειλητικά προς όλες τις γωνίες του προσώπου μου με στόχο την επισημοποίηση της πιθηκοποίησης μου. τώρα είναι λίγο κάτω από τα μάτια αλλά με αυτό το ρυθμό σε λίγο θα έχω βρυχηθμό. φοβάμαι να ανοιγοκλείσω τα μάτια και να δω τις τρίχες να εντείνουν την προσπάθειά τους να φτάσουν μέχρι τις κόρες των ματιών μου και μετά να μην είμαι μόνο τρίχαλος αλλά και τυφλός. με τα φρύδια δεν έχω κάποιο πρόβλημα. δηλαδή ο κίνδυνος δεν είναι από το βορρά, είναι από το νότο. σαν με το πέρας του χρόνου οι τρίχες να απομακρύνονται από το πάνω μέρος της κεφαλής και να πηγαίνουν προς τα πίσω να κατεβαίνουν από τον αυχένα, να κόβουν κάθετα μέσα από το λαιμό, να πιάνουν πηγούνι ολοκληρώνοντας μια κυκλική πορεία η οποία θα με κάνει στα 60 μου να ξυρίζω και το κούτελο. αυτή η καμπυλότητα της τριχοφυίας μου φέρνει ξανά στον νου τον Αινστάιν. όχι γιατί είχε θαυμάσια πεταχτά μαλλιά μέχρι τα 60 του, αλλά γιατί μίλησε και αυτός για καμπυλότητα, αυτή του χωροχρόνου. μπορεί η καμπυλότητα του χωροχρόνου να έχει καμία σχέση με την τριχυοφυία μου; φαινομενικά όχι. αλλά ο Αινστάιν δεν τα ήξερε όλα. απέτυχε να συνδέσει τη Θεωρία της Σχετικότητας με τις ιδιαιτερότητες της κβαντομηχανικής, τον κόσμο των μεγάλων σωμάτων με τον κόσμο των μικρών σωματιδίων, τα οποία μπορούν την ίδια στιγμή να βρίσκονται σε δύο σημεία. ίσως οι τρίχες μου να υπόκεινται στους νόμους της κβαντομηχανικής και να μην είναι θέμα κοντίσιονερ. ίσως επίσης σε πολλά παράλληλα σύμπαντα να είμαι τελείως καραφλός, οπότε υπάρχουν και χειρότερα. σύμφωνα με τον Νόμο της Ισόποσης Συναλλαγής, αν το σύμπαν έπρεπε για κάποιο λόγο να μου αφαιρέσει τις τρίχες θα έπρεπε να μου δώσει κάτι άλλο σε αντάλλαγμα, οπότε μπορεί να ήμουν ένας ιδιοφυής καραφλός που η κουρούπα του μόνο ευφυολογήματα θα κατέβαζε. τώρα που το σκέφτομαι ίσως αγχώνομαι υπερβολικά με τις τρίχες. ίσως βλέπω το δέντρο αντί για το δάσος, ίσως την τρίχα αντί το γεγονός πχ ότι αντί για 32 δόντια έχω μείνει αισίως μόνο με 17.

Advertisements

κέπλερ

130108-700_8970sw

κάθε νέα στιγμή είναι μια πληροφορία. αυτή η πληροφορία μπορεί να με διαπεράσει σαν νετρίνο και άλλη να κάτσει ετσιθελικά μες το μυαλό ρουφώντας όσο πιο πολύ μπορεί την προσοχή μου, ζητώντας μια αποκλειστικότητα που δεν μπορεί να έχει, αλλά που μοιάζει να τη θέλει, διώχνοντας κάθε άλλη πιθανή πληροφορία στην οποία θα μπορούσε να είναι δεκτικό το μυαλό αν δεν υπήρχε εκείνη. η πληροφορία καταστρέφει την πληροφορία και γεννάει πληροφορία. ιδέα. προσπαθώντας να κατανοήσω το πως λειτουργεί το μυαλό μου μοιάζει σαν μια προσπάθεια να κατανοήσω πως λειτουργεί το μυαλό μου και αυτή η μάταια ημιζωή με κάνει να ψάξω επιτεύξεις σε πιο ορατούς στόχους, όπως το να ολοκληρώσω μια πρόταση και να μου δώσω ένα συγκαταβατικό χτύπημα στην πλάτη. θα κάνω το πρώτο και θα φανταστώ το δεύτερο.

τη στιγμή που εγώ θα έκανα το ποταπό μου τίποτα, χιλιάδες νετρίνο θα διαπέρναγαν το κορμί μου, επιτελώντας το κοσμικό τους ταξίδι που ξεκίνησε από τον Ήλιο, διέσχισε το γαλαξία, τρύπησε την ατμόσφαιρα, τον αέρα, τα σύννεφα, την ταράτσα μου, εμένα δίχως εγώ να καταλαβαίνω το παραμικρό και αν ήταν εδώ εκείνη να με ακούει θα έλεγε φυσικά αφού είσαι αναίσθητος. τα υποατομικά σωματίδια δεν έχουν ούτε γκρίνιες ούτε κρεβατομουρμούρα. διάβασα κάπου να λένε ότι δεν έχουν συναισθήματα. αλλά ενδεχόμενα τα συναισθήματα, αυτή η χημική διεργασία που μας μετατρέπει από ένα σύνολο άψυχων μορίων σε μια ολότητα που αναπνέει συναισθήματα και σκέψεις, είναι μια ψευδαίσθηση με την οποία δικαιολογούμε την εξελιγμένη μας ύπαρξη κοιτώντας αφ’υψηλού τα εκ φύσεως δομικά μας στοιχεία τα οποία είναι ζωντανά όσο εμείς και επιτελούν ακατάπαυστα το έργο τους το οποίο είναι εξίσου σημαντικό και μέρος της κοσμικής αποστολής στην οποία μας συναντούν. ενδεχόμενα, οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας είναι αποτελέσματα αυτών των χημικών διεργασιών σαν όνειρα που βλέπουμε στον ξύπνιο μας και τα οποία μας δίνουν το δικό μας λόγο ύπαρξης. και μπορεί όπως το κάθε ξεχωριστό μόριο να μην επιτελεί μόνο του τη διαφορά, αν δεν είναι μέρος του συνόλου των σωματιδίων έτσι και εμείς σαν μεμονωμένες υπάρξεις να αναλωνόμαστε στο δικό μας ρόλο και έργο που είναι όμως απειροελάχιστος και μηδαμινός, αν δεν είχαμε δίπλα μας και παραδίπλα μας όλους εκείνους τους δίποδους ομοίους μας να χτίζουν μαζί όπως εμείς οι υπόλοιποι εργάτες-τερμίτες το μεγάλο συνολικό οικοδόμημα που χτίζουμε όλοι μαζί χωρίς ίσως να έχουμε την επίγνωση της συνολικής εικόνας, την αποστολής, της ύπαρξης μας όπως οι στερούμενοι ματιών τερμίτες χτίζουν τα δικά τους οικοδομήματα με μεγάλη ακρίβεια, δίχως να έχουν επίγνωση της αποστολής ή της μεγαλύτερης εικόνας.

μου είπε να πέσω να κοιμηθώ. το έκανα. στον ύπνο μου είδα ότι ήμουν ένα νετρίνο που διένυε γαλαξίες και πλανήτες και σε αυτό το αέναο πρωτοφανές κοσμικό μου ταξίδι έφτασα πέρα από τα όρια του γαλαξία, είδα μέρη που οι υπόλοιποι είχαν δει μόνο μέσα από τις τηλεσκοπικές εικόνες και προσπαθούσα να θυμηθώ τις ονομασίες τους, τα Νέφη του Μαγγελάνου, ο Γαλαξίας της Ανδρομέδας, o Αστερισμός του Κύκνου. το ταξίδι μου διακόπηκε απότομα όταν τρύπησα την ατμόσφαιρα του πλανήτη Kepler-186f, ενός πλανήτη που θύμιζε Γη περισσότερο από οποιονδήποτε στο πέρασμά μου, και πλησιάζοντας είδα κτίσματα και πόλεις και ταράτσες να έρχονται όλο και πιο κοντά. ενάντια στη φύση μου, φώλιασα στο σώμα και τον νου κάποιου ο οποίος κοιμόταν. ονειρευόταν ότι ήταν 490 έτη φωτός μακριά σε ένα πλανήτη με το όνομα Γη ο οποίος του θύμιζε τον δικό του και έβλεπε κάποιον να μολύνει τον αέρα που ανέπνεε με τις αναθυμιάσεις ενός τσιγάρου, την ώρα που πληκτρολογούσε σε μαύρα πλήκτρα με λευκά γράμματα λέξεις που εμφανίζονταν στην λευκή απεικόνιση μιας οθόνης. ξύπνησε αναστατωμένος από το παράξενο αυτό όνειρο και πήγε να πλυθεί. στον καθρέφτη είδε το πρόσωπό του το οποίο αναγνώρισα καθώς κοίταγα την αντανάκλασή μου στην οθόνη που μόλις είχε κλείσει.

nihil pop

black-white-art

Ο χρόνος κύλαγε πολύ αργά. Κυριολεκτικά. Κόλλαγαν όλα και αυτή η κολλώδης διαστημική γλίτσα σχημάτισε ένα πρωτοφανές παράδοξο. Δεν ήξερες τι να κάνεις. Να χαρείς που οι δυνητικές στιγμές και τα ενδεχόμενα πολλαπλασιάζονταν ή να βρεθείς σαστισμένος μπροστά σε αυτήν την ανώμαλη νέα πραγματικότητα, για την οποία ήσουν ντροπιαστικά απροετοίμαστος: πως να γεμίσεις όλο αυτό το κενό με πράγματα, δραστηριότητες. Και τελωσπάντων, αν δεν ήταν μόνο ο χρόνος κολλημένος στην κοσμική γλίτσα, αλλά και εσύ μαζί, αυτό ήταν ένα βασανιστήριο που έπρεπε να σε κάνει να εκτιμήσεις όσα είχες πριν και το γεγονός ότι έτρεχες πάντα να προλάβεις ένα χρόνο που κάλπαζε, σαν την συχνότερη συμπαντική δικαιολογία για όλα αυτά που δεν μπόρεσες ποτέ να κάνεις γιατί η μέρα έχει μόνο 24 ώρες και θέλεις τρεις ζωές για να ζήσεις όσα θέλεις. Τώρα αυτό το δίχτυ ασφαλείας είχε χαθεί και εσύ έμενες αντιμέτωπος με τον χρόνο προσπαθώντας να τον κάνεις να τρέξει λίγο πιο γρήγορα, όπως το αυτοκίνητο που το σπρώχνεις να πάρει μπρος βάζοντας όλη τη μυική σου δύναμη η οποία σε αντίθεση με τους νόμους του υπόλοιπου σύμπαντος είναι αρκετή για να κουνήσει τα πράγματα να έρθουν στην φυσιολογική τους ροή.

Πόσο απροετοίμαστοι είμαστε άραγε για τις μεγάλες αλλαγές, τα ατυχήματα, τα πράγματα που δίχως να μπορούμε να προβλέψουμε και δίχως να μας ρωτήσουν συνέβησαν, λες και νιώθουμε ασφάλεια μόνο στην επανάληψη, στην επαναληπτικότητα της καθημερινότητας και στην περιοδικότητα του σύμπαντος την οποία δεν ξεχνάμε ποτέ να καταραστούμε και να απορρίψουμε.

Οι επιστήμονες έλεγαν ότι μέχρι το κάποτε μακρινό 2015 θα έχουμε κάνει πολλά περισσότερα πράγματα από όσα εν τέλει κάναμε. Τα αυτοκίνητα δεν έχουν ξεκινήσει να πετάνε ακόμα. Δεν τηλεμεταφερόμαστε, δεν έχουμε ταξιδέψει στο χρόνο, δεν έχουμε πατήσει ακόμα σε άλλους πλανήτες. Όλα τα τηλεσκόπια και οι διαστημικές αποστολές μας φέρνουν αντιμέτωπους με ξηρούς πλανήτες χωρίς ζωή, όλα τα σήματα που έχουμε στείλει στο διάστημα, δεν έχουν βρει κάποιο παραλήπτη. Είναι σαν να κινούμαστε σε πιο αργούς ρυθμούς από τους ρυθμούς που μας έφεραν ως εδώ. Σαν να καταφέραμε να κάνουμε το χρόνο να κυλάει πιο αργά και να μην ξέρουμε τι να τον κάνουμε.

Απομείναμε μόνοι μας. Τελματώσαμε. Φτάσαμε στο ζενίθ και ήδη καταγράφουμε μια στάσιμη πορεία. Δεν γινόμαστε εξυπνότεροι. Βελτιώσαμε τα παιχνίδια μας και χάσαμε τους εαυτούς μας δημιουργώντας κοινωνίες που βασίζονται στην ανακύκλωση του τώρα, βάζοντας τα εγώ μας να παλέψουν και χάσαμε νομίζοντας ότι είχαμε νικήσει. Οι παράλληλες πραγματικότητες την ύπαρξη των οποίων παλεύουμε να επαληθεύσουμε βασίζονται στην ανάγκη μας να φανταστούμε ότι κάπου αλλού, δίπλα μας, μέσα μας, στην άλλη πλευρά του τοίχου, είμαστε διαφορετικοί, αλλά αυτό είναι σαν ενήλικα παραμύθια για να βάλουμε τις ενήλικες ψευδαισθήσεις μας για ύπνο. Στην πραγματικότητα, κάναμε τη βόλτα μας σαν Κοκκινοσκουφίτσες στο δάσος και τώρα αναμεταδίδουμε από το στομάχι του λύκου τον οποίο φτιάξαμε εν αγνοία μας.

Και τώρα;

Τώρα θα κάνουμε το μόνο που μας έμεινε. Θα φανταστούμε ότι είμαστε έξω.